मनमा उठेका अनेकौ प्रश्न र उत्तरको खोजिमा बितिरहेका यि समयहरु धरै कठोर र निस्ठुरी भै आसु मात्रै दिन्छन। खुशी सजाउने सपना सँगै जोडीयको एउटा पापी सँगको समबन्ध झै काँच चक्नाचुर भै सक्दा पनि काँचको टुक्राको असरले सधैं नै दुक्ख दिँदो रहेछ। चाहेर पनि भत्काइयको जिन्दगिको भग्नाबशेशहरुको पुन निर्माण हुन नसकि गन्तभ्य बिहिन भयर यत्र-तत्र छरियका ति तिता-मिठा अतितहरु सम्झनामा बाँचि नै रहदो रहेछ। आज मैले बितायका मेरा ति सुन्दर आतितहरु जुन् नेपालमा नै छोडेकि थिय । तिनै आतितहरु आज भौतारि रहेको जिन्दगिमा धमिलो दृश्यको रुपमा मानसपटलमा घरि घरिघुमिरहेछन्। सायद पापिले दियको चोट भुलाउनलाइ पो हो कि।

चैतको खडेरिमा आगोले खायको त्यो बनमा बसन्त सँगै पाउलिन र नयाँ वीरुवा उम्रन बाध्य भै फेरि हरियालि छाउछ। जिवनका ति अति सुन्दर मेरो बिगतलाइ यौटा घमन्डको पहाड र योजनाको पारखिले भताभुङ पारेपनि स्मृतिका यि पलहरुमा उ आज पनि ताजा बनेर मेरो मस्तिस्कमा रुमलिइरहेछ।यौता धमिलो तर धारिलो रुपमा। न त उ मेरो मानस्पटलबाट टाढा हुन्छ न त मेरो भबिश्यबाट। सायद् उ मेरो जिन्दगिको सहयात्री हुदो हो त यति नजिक हुने थियन होला अनि यति सम्झनामा,दुखमा सँगै हुने थियन होला।तर उ म सँगको सहयात्रामा नभय र नै सबै भन्दा करिब अनि,गाढा रुपमा म सँगै छ र सँगै हुने छ यौटा चोटिलो प्रहार भयर मेरो जिन्दगिको आसपासमा नै हुने छ।

धेरै समय पछि आज काममा नजानु र दिन भरि नै घरमा बस्नु मेरो लागि निकै सहज बनेको छ। नेपालमा हुदा आइतबार देखि सुक्रबारसम्मको office सकि बेलुका घर जाँदा जागिरबाट आयकि दिदि भन्दै बहिनिहरुले खाना दिँदा त मन धेरै नै खुसि हुन्थियो। सायद ति दिनहरु फेरि न आउलान तर पनि आजको सनिबार चाँहि कता कता नेपालमा बिताय झै लाग्यो।जाडोको सिजन बिहाननै उठेर नुहाइ पुजा गरे पछि चिया संगै breakfast सकि फुलबारिमा फुलगोड्ने ,रोप्ने काम सकि खाना खाइ दिनभरि ३ दिदि बहिनिहरुको भलाकुसारि,घरसरसफाइ र बेलुकि पख घुम्न जाने ,घुमि सकेर आइ कोहि खाना बनाउने,कोहि करेशाबारिमा पानि सिचाँउने हाम्रा ति बिगत त सिर्फ् सम्झनामा मात्रै बाँकि छन।

तर पनि आज u.s.a.मा भनायकि दिदिले language and country फरक भय पनि आफ्नै दिदिले झै मिठो breakfast बनाई खान आउभन्दा त आफ्नै बहिनिहरु को पो याद झलक्क आयो।केहि समय computer मा बसेपछि मलाई बोर लाग्न थालेकोले (नेपालमा झै बोर हटाउने उपाय) सुइटर बन्न थाले। सोचे साँच्चैनै आँधिबेहेरि पछि फेरि पालुवा पलाउन थालेको त्यो यौटा रुख झै म पनि पुन पलाउने

आशामा पुरानै ति इतिहाँसहरु दोहोर्‍याइ रहेकि छैन भन्ने मनभरि प्रश्न बोकि यौटा रुख सँग को कल्पनामा भुले।फेरि सोचे १ बिरुवा हुर्कन्छ कंयौ घामपानिमा अनि खडेरि सहदै जब बुडो हुन थाल्छ उहि ठाँउमा ठिँग उभियर बर्सौ समय पछि तेहि ठाँउमा ढल्छ र आफ्नो आस्तित्व मेटाउछ।अनि मेरो जिन्दगि पनि त १ रुख भन्दा कति नै पो फरक छ र!त्यो रुखलाइ आधिबेहेरिले अपाँङ बनाय झै मलाई पनि त तो पापिले बनायको छ। त्यो रुखबाट पात झरेपछि सिक्रो बनेर उभियको रुख झै नामको आस्तित्व खोसेर उस्ले मेरो बदनाम गरि तो सिक्रो भै सुकेको रुख नै त बनायको छ नि।आखिर के फरक म अनि रुख मा। without answer म question गरिनै रहे। Answer बिना नै साँझ परिसकेछ।त्यस पछि म बेलुका को खाना बनाउने तरखरमा लागे।

निकै कल्पनामा रुमलिय पनि यथार्थ त आफु सँङै हुँदो रहेछ।बाबा,आमा,भाई,बहिनि ,हजुर-आमा,आफन्त अनि साथि सँङि सँङका ति रमाइला आतितहरु लाई सम्झनामा ताजा बनाउदै म निदाउने कोसिस गर्दै छू। good night every body.